بازیافت و نجات محیط زیست

با بازگشت به گذشته پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هایی را به خاطر خواهید آورد که کمتر چیزی را دور می‌ریختند؛ نان‌های خشک و ضایعات آن در گوشه‌ای جمع‌آوری و هر چند وقت یکبار به ازای قدری نمک معامله می‌شد. نمکی‌های قدیم با گاری‌های چوبی خود، چرخ نخستین بازارهای مصرف دوباره مواد دورریختنی را به حرکت درآوردند.

پسماندهای تر نظیر باقیمانده مواد غذایی و پوست میوه نیز در گذشته معنای امروز را نداشت، اما آمارهای اخیر دورریز مواد براستی قابل تامل است و می‌تواند تاکیدی بر لزوم رونق بازارهای بازیافت و خرید و فروش لوازم دست دوم باشد. بنابر آمارهای سازمان مدیریت پسماند، تهرانی‌ها سالانه ۳۰ میلیون و ۳۵۰ هزار دلار پلاستیک، ۵۵ میلیون دلار پسماند غذایی آشپزخانه، ۳۵ میلیون دلار کاغذ و مقوا و ۵۰ میلیون دلار نان را تنها در مرکز دفن کهریزک زیر خروارها خاک دور می‌ریزند.

صنعت بازیافت و خرید و فروش لوازم دست دوم معمولا بر دیگر روش‌های دفع زباله ازجمله دفن بهداشتی و سوزاندن اولویت دارد چراکه علاوه بر صرفه‌جویی در هزینه، انرژی و منابع طبیعی، آلودگی محیط را نیز کاهش می‌دهد، اما مساله اینجاست که سقف خرید و فروش مواد قابل بازیافت همیشه ثابت نیست. بی​ ثباتی تقاضا و بازار در عمل باعث رهاسازی سهم قابل توجهی از منابع می‌شود. آگاهی مصرف‌کنندگان می‌تواند گام موثری در جهت افزایش سطح تقاضا و ضمانت بخشیدن به این بازارهای ارزشمند باشد.